Save point episode 1: Toen console oorlogen Fan oorlogen werden.

Allereerst een waarschuwing: dit is geen korte tekst.

En als mensen het leuk vinden wil ik dit op regelmatige basis wat meer schrijven hier op de Hub.

Dus neem je tijd. 😂😂😂
———————————————————————-

Mensen, save your games en denk even met me mee over gamen, deel 1.

Consoleoorlogen. Ze bestaan al diverse decennia en worden op verschillende vlakken uitgevochten. Maar de meest recente variant vind ik van een wat twijfelachtige aard. Blijkbaar zijn de consoleslagvelden ook een weerspiegeling van de maatschappij, en dat is niet altijd positief.

De eerste echte consoleoorlog die we erkennen, is die tussen Nintendo en Sega. Of beter gezegd: Sega tegen Nintendo. Het was namelijk vooral Sega dat op een lollige, uitdagende en licht arrogante manier de spot dreef met het kindvriendelijke Nintendo van destijds.

We kennen allemaal wel de reclames. En anders moet je maar eens op YouTube zoeken naar “Sega does what Nintendon’t”. Met name die reclame met een Formule 1-achtige racewagen en een melkbusje die tegen elkaar racen.

Dat is rivaliteit met een knipoog. ☺️😉😉

Sega zal echt wel bewondering hebben gehad voor wat Nintendo deed, en andersom gold dat net zo goed.

Ook de strijd tussen de monochrome Game Boy en de volgens Sega superieure Game Gear, met een kleine poging van Atari in de vorm van de Lynx, was een mooie strijd.

Dan heb je de periode eind jaren 90 en begin jaren 00, waarin Sony overduidelijk de overhand had en men weinig sprak over een echte strijd. De PSOne en PS2 verpletterden de markt. Natuurlijk had je fans van verschillende systemen, maar er was een heel duidelijke marktleider en dat werd volgens mij grotendeels geaccepteerd.

Ook de Xbox 360 deed het uitstekend ten opzichte van de PS3 en de wereld leek in vrede. Nintendo was toen al een eigen pad ingeslagen.

Maar met de komst van de PS4 en PS5, en de Xbox One en Series-consoles, is er iets veranderd.

Niet bij de consolebouwers zelf. Die lijken juist steeds meer naar elkaar toe te groeien. Ze werken vaker samen, brengen soms games op elkaars platformen uit en zoeken elkaar vaker op.

Wat de bedrijven betreft is het dus relatief rustig.

Sony maakt Microsoft niet belachelijk. Microsoft doet hetzelfde niet richting Sony. En Nintendo fietst er vrolijk tussendoor en geniet van een veilige positie die nauwelijks botst met de concurrentie.

Maar onder fans woedt nog steeds een consoleoorlog. Sterker nog: het lijkt de laatste jaren alleen maar harder geworden.

Fanboys waren er altijd al. Ik kende Nintendo-fans en Sega-fans die elkaars console belachelijk maakten, maar tegelijkertijd ook onder de indruk waren van wat de ander had. Het bleef vaak bij opmerkingen als: “Ja, maar wij hebben dit en jullie niet.”

Dus het is niet alsof er vroeger geen fanatieke fans waren. Die kwamen ook op voor hun favoriete console, maar deden dat op dezelfde manier als hun helden dat deden: lollig, met een knipoog en met respect.

Hoe kan het dan dat de huidige generatie fanboys, fangirls en andere fans dit zo hard en persoonlijk oppakt?

Je leest om de haverklap dat iemand die een console te vaak verdedigt “te diep erin zit”, zich moet schamen of nog erger.

En ja, misschien kijkt zo iemand inderdaad met een roze bril naar de situatie.

Maar was dat eind jaren 80 en begin jaren 90 niet precies hetzelfde?

Blast Processing was toch ook gewoon marketing? De 32X was niet krachtiger dan de SNES. De Atari Jaguar… nou ja, laat maar. Jullie begrijpen wat ik bedoel.

Ook toen kwamen fans met argumenten die nergens op sloegen. Toch bleven de discussies vergeleken met nu behoorlijk netjes.

De consoleoorlog van tegenwoordig is eigenlijk meer een fanoorlog geworden. En eentje die behoorlijk hard wordt uitgevochten.

Ik vraag me af wat er veranderd is.

In de jaren 90 keken we naar het voorbeeld dat de consolemakers ons gaven. Als we dat voorbeeld vandaag de dag zouden volgen, zou er nauwelijks sprake zijn van strijd.

Toch is het woord “fanboy” juist nu zo ingeburgerd.

Vroeger was je voor Sega of Nintendo, maar eigenlijk vond je beide leuk.

Nu lijkt het alsof je automatisch tegen het ene moet zijn als je voor het andere bent. Met alle verwensingen, reacties en discussies die daarbij horen.

Daar komt nog bij dat er inmiddels ook een groep mensen is die niet zozeer een consoleoorlog voert, maar een ontwikkelaarsoorlog.

Ben je fan van een ontwikkelaar die volgens bepaalde mensen iets verkeerd doet, dan ben je meteen slecht, blind of kijk je door een roze bril. Vul de opmerkingen zelf maar in.

Daarbij gaat men vaak voorbij aan het feit dat iemand die volgens jou door een roze bril kijkt, simpelweg plezier beleeft aan die game.

Wat is daar fout aan?

Ja, sommige fans verdedigen elke keuze van een uitgever. Ze zien iedere fout als een leermoment en ieder verlies als een tijdelijke tegenslag die het bedrijf toch wel overleeft.

Maar dat neemt niet weg dat die mensen oprecht plezier beleven aan hun games.

Waarom zou het ons uitmaken dat een ontwikkelaar volgens ons de verkeerde kant op gaat, zolang die persoon er nog steeds plezier aan beleeft?

Zolang een ontwikkelaar nog games maakt, mogen mensen die toch goed vinden, aanbevelen en ervan genieten?

Wat ik vooral zie gebeuren, is dat mensen steeds minder naar elkaar luisteren.

En ja, dat gebeurt aan beide kanten.

Men oordeelt direct. Denk jij anders, dan ben jij tegen mij.

Het doet me soms denken aan 1861 in de Verenigde Staten. Jij bent Noord en ik ben Zuid, dus wij zijn vijanden.

Dat we een paar maanden daarvoor nog op een lokale markt paarden en graan aan elkaar verkochten, lijkt dan ineens niet meer relevant.

Jij komt uit die staat en ik uit deze, dus dat is blijkbaar reden genoeg om elkaar te haten.

Dat gevoel krijg ik soms bij deze consoleoorlog.

Mensen strijden hard en lijken niet open te staan voor waarom iemand iets wel of juist niet leuk vindt.

“Ik vind dit, en als jij iets anders vindt, ben jij mijn vijand.”

En dan wordt er soms flink uitgehaald. Met woorden, maar soms wel snoeihard.

Of ben ik nu blind en zie ik het allemaal veel te negatief?

Toegegeven: op Gameliner kom ik dit gedrag niet tegen. Petje af ook voor ons allemaal. Maar op meer toxische websites zie je bijna dat mensen worden weggejaagd puur omdat ze een mening hebben die niet overeenkomt met die van de massa.

Eigenlijk omdat ze een eigen mening hebben.

Wat denken jullie?

Zijn fanboys misschien gewoon een afspiegeling van de maatschappij?

Een maatschappij waarin iedereen vindt dat zijn mening gehoord moet worden en waarin die mening ook direct als waarheid moet worden geaccepteerd?

Een rondje op Facebook en ik zie weinig anders. Van Flat Earth tot chemtrails, nepmaanlandingen en mensen die zelfs historische feiten ontkennen.

Iedereen lijkt iets te vinden en iedereen wil dat zijn mening als waarheid wordt gezien.

En als je met argumenten komt, ben je dom, blind, naïef of een schaap dat de overheid volgt.

Consoles en games draaien om passie.

Daar zou een gamer toch juist blij van moeten worden?

PlayStation, Xbox, Nintendo, Steam Deck, pc… wat je ook speelt, je zou juist blij moeten zijn dat gamen zo groot is geworden en dat er zoveel keuze bestaat.

Waarom zouden we afkeuren dat iemand een andere mening heeft?

Ik game momenteel op een Switch en een PS5. Vroeger speelde ik op pc, een Series X, Atari-systemen, Sega Master System, vrijwel alle Nintendo-consoles en zelfs een MSX2.

Het maakt me niet uit wat je aanzet.

Zolang de games geweldig zijn, ben ik tevreden.

Ik zou zeggen: vrede op aarde, Midden-aarde, Vulcan, Hyrule of Zebes… waar je je momenteel ook mag bevinden.